چکیده …1
فصل اول.2
1-1 مقدمه3
1-2 بیان مسئله 4
1- 3 اهمیت و ضرورت پژوهش7
1-4 اهداف پژوهش8
1-5 فرضیات پژوهش8
1-6 متغیرهای پژوهش 9
1-7 روش پژوهش 9
1-8 نمونه آماری 9
1-9 محدودیت های پژوهش 10
1- 10 تعریف واژه ها 10
فصل دوم 12
2-1 مقدمه 13
2-2 تاریخچه پلایومتریک 13
2-3 تعریف پلایومتریک15
2-4 مبانی نوروفیزیولوژیکی تمرینات پلایومتریک 16
2-4-1 بازتاب کششی 16
2-4-2 واکنش حسی – عمقی 17
2-4-3 دوک عضلانی 18
2-4-4 اندام وتری گلژی 18
2-4-5 چرخه کشش-کوتاه شدن18
2-5 اصول کلی تمرینات پلایومتریک 19
2-6 رهنمود های اجرایی تمرینات پلایومتریک19
2-7 ویژگی های مکانیکی حرکات پلایومتریک 21
2-8 مزایای تمرین پلایومتریک 21
2-9 معایب تمرین پلایومتریک22
2-10 سازگاری بدن نسبت به تمرینات پلایومتریک23
2-11 ملاحظات حاکم بر تمرینات پلایومتریک23
2-12 تاریخچه تمرینات سرعتی 24
2-13 تعریف تمرینات سرعتی 24
2-14 مبانی نوروفیزیولوژیکی تمرینات سرعتی 25
2-15ملاحظات حاکم بر تمرینات سرعتی 25
2-16 قدرت عضلانی و اهمیت آن 25
2-16-1 چگونگی افزایش قدرت وحفظ آن26
2-16-2 انواع قدرت27
2-17 عوامل موثر بر قدرت 28
2-18 انواع انقباض های عضلانی30
2-19 سرعت و اهمیت آن 31
2-20 ویژگی های سرعت 32
2-21 عوامل موثر بر سرعت32
2-22 توان و اهمیت آن33
2-23 عوامل موثر بر توان 33
2-24 چابکی و اهمیت آن 35
2- 25 ویژگی های چابکی35
2-26 تقسیم بندی چابکی 36
2-27 عوامل موثر بر چابکی 36
2-28 مروری بر پژوهش های پیشین37
1-2-28 پژوهش های داخلی37
2-2-28 پژوهش های خارجی40
2-29 جمع بندی پژوهش 46
فصل سوم 47
3-1 مقدمه48
3-2 جامعه آماری 48
3-3 نمونه آماری و روش نمونه گیری48
3-4 روش اندازه گیری و ویژگی های بدنی و آزمون های عملی49
3-4-1 وسایل و لوازم مورد استفاده در پژوهش49
3-4-2 اندازه گیری قد و وزن50
3-4-3 اندازه گیری قدرت50
3-4-4 اندازه گیری سرعت51
3-4-5 اندازه گیری توان51
3-4-6 اندازه گیری چابکی52
3-5 پروتکل تمرینات ترکیبی53
3-6 روش تجزیه و تحلیل اطلاعات65
فصل چهارم66
4-1 مقدمه67
4-2 بررسی نرمال بودن متغیرها67
4-3 آمار توصیفی متغیرهای جمعیت شناختی68
4-4 آزمون فرضیه های پژوهش69
4-4-1 فرضیه اول69
4-4-2 فرضیه دوم71
4-4-3 فرضیه سوم 72
4-4-4 فرضیه چهارم74
فصل پنجم76
5-1 مقدمه 77
5-2 خلاصه پژوهش77
5-3 بحث وبررسی78
5-3-1 تاثیر یک دوره تمرین ترکیبی بر قدرت78
5-3-2 تاثیر یک دوره تمرین ترکیبی بر سرعت80
5-3-3 تاثیر یک دوره تمرین ترکیبی بر توان81
5-3-4 تاثیر یک دوره تمرین ترکیبی بر چابکی85
5-4 جمع بندی86
5-5 پیشنهادات87
5-5-1 پیشنهادات کاربردی87
5-5-2 پیشنهادات کاربردی87
منابع88
پیوست97
چکیده انگلیسی98
فهرست جداول
عنوان صفحه
2-1 خلاصه پژوهش های داخلی43
2-2 خلاصه پژوهش های خارجی44
3-2 پروتکل تمرینات ترکیبی (پلایومتریک-سرعتی)54
4-1 نتایج آزمون کولموگراف -اسمیرنوف68
4-2 آمار توصیفی متغیر های جمعیت شناختی68
4-3 آمار توصیفی گروه تجربی و کنترل، پیش و پس آزمون در متغیر69
4-4 آزمون t همبسته برای مقایسه قدرت در پیش و پس آزمون69
4-5 آزمون t مستقل برای مقایسه قدرت در دو گروه تجربی و شاهد70
4-6 آزمون t همبسته برای مقایسه سرعت در پیش و پس آزمون71
4-7 آزمون t مستقل برای مقایسه سرعت در دو گروه تجربی و شاهد71
4-8 آزمون t همبسته برای مقایسه توان در پیش و پس آزمون72
4-9 آزمون t مستقل برای مقایسه توان در دو گروه تجربی و شاهد73
4-10 آزمون t همبسته برای مقایسه چابکی در پیش و پس آزمون74
4-11 آزمون t مستقل برای مقایسه چابکی در دو گروه تجربی و شاهد 74

فهرست نمودارها
عنوان صفحه
4-1 مقایسه قدرت پیش و پس آزمون گروه تجربی و شاهد70
4-2 مقایسه سرعت پیش و پس آزمون گروه تجربی و شاهد72
4-3 مقایسه توان پیش و پس آزمون گروه تجربی و شاهد73
4-4 مقایسه چابکی پیش و پس آزمون گروه تجربی و شاهد75
تاثیر یک دوره برنامه تمرین ترکیبی بر قدرت، سرعت، توان و چابکی پسران کاراته کا

چکیده
هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر 6 هفته تمرین ترکیبی (پلایومتریک – سرعتی) بر قدرت، سرعت، توان و چابکی پسران کاراته کا بود. بدین منظور، 36 نفر از پسران رشته کاراته (سن: 35/1 ± 16 سال ، وزن: 09/12 ± 61 کیلوگرم و قد: 01/8 ± 168 سانتیمتر) به عنوان آزمودنی در پژوهش حاضر انتخاب شدند. همه آزمودنیها به طور تصادفی به دو گروه تجربی و شاهد تقسیم شدند. گروه شاهد در این مدت فقط به تمرینات عادی کاراته پرداختند. اما گروه تجربی تمرینات عادی کاراته را همراه با تمرینات ترکیبی (شامل پرش ها، لی لی کردن ها و دویدن های سرعتی) به مدت 6 هفته و هر هفته 3 جلسه با زمان تعیین شده 30 تا 45 دقیقه انجام دادند. قدرت، سرعت، توان انفجاری و چابکی با استفاده از آزمون های پرس پا، دوی 45 متر سرعت، پرش سارجنت و تست ایلینوی، قبل و بعد از اتمام دوره تمرینی اندازه گیری شد.. از آزمون های t همبسته و مستقل در سطح معنی داری 05/0 جهت تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد. نتایج مطالعه حاضر نشان داد که قدرت، توان و چابکی بازیکنان کاراته پس از 6 هفته تمرین ترکیبی افزایش معنی داری داشته است. همچنین تفاوت معنی داری بین دو گروه تجربی و شاهد مشاهده شد. بر اساس نتایج مطالعه حاضر، ورزشکاران رشته کاراته می توانند به منظور افزایش قدرت، توان و چابکی از تمرینات ترکیبی (پلایومتریک – سرعتی) استفاده کنند.
کلید واژه ها : تمرینات ترکیبی، پلایومتریک- سرعتی، قدرت، توان، چابکی.

1-1. مقدمه
در جهان امروز کارشناسان ورزش به دنبال استفاده از یافته های علمی برای آماده ساختن هر چه بیشتر ورزشکاران حرفه ای در رقابت های ملی، جهانی و المپیک هستند از این رو به نظر می رسد. بهره برداری از بهترین روش های تمرینی مناسب از مهمترین اصولی است که رعایت آن از سوی مربیان مجرب وآگاه در ورزش قهرمانی و حرفه ای اجتناب ناپذیر است(41).
کاراته یک ورزش رزمی جهت بشاش کردن وارائه دهنده ی یک تصویر از تمرین ذهنی می باشد که نیاز به آمادگی جسمانی بالا دارد (45). آمادگی جسمانی نیز مجموعه ای از ویژیگی های ذاتی و اکتسابی است که توانایی فعالیت بدنی را تعیین می کند. تمرین و آمادگی نیز موجب توسعه همه جانبه استقامت، قدرت، سرعت، انعطاف پذیری و هماهنگی می شود (75). عموما برای گسترش اجزای خاص آمادگی جسمانی می توان فعالیت های ورزشی را به روشی منظم و سازمان یافته اجرا کرد که این جلسات ورزشی باید تحریک لازم را برای گسترش اجزای آمادگی جسمانی تامین کند و باید شرایطی را به وجود آورد که وقتی بدن در معرض آنها قرار می گیرد توسعه یابد(73). هر فرد باارتقائ سطح دانش و شناخت بدن خود به همراه تمرینات، چابکی، سرعت و روش های برگشت به حالت اولیه که کلید موفقیت است را بدست می آورد(11).
یکی از روش هایی که امروزه جایگاه مناسبی در بین ورزشکاران پیدا کرده است تمرین های پلایومتریک است. این تمرینات به منظور ترکیب سرعت و قدرت در اجرای حرکات ورزشی طراحی شده است و ماهیتا از توان بالقوه ی زیادی برخوردار است و در صورتی که به روش علمی استفاده شود ورزشکاران را قادر می سازد بتوانند حرکت و مهارت را با سرعت بیشتری انجام دهند (114). در تمرین های پلایومتریک سعی می شود قبل از مرحله انقباض برون گرا که موجب طویل شدن عضله می شود تواتر پیام های صادره از سوی دوک عضلانی برای اعمال کشش از طریق انقباض و در نتیجه ی انقباض، بازتاب عضله بیشتر شود (10). روش دیگری که در تمرینات اهمیت دارد و شدت تحریکها یا عامل هایی که مغز و بدن را برای توسعه هر چه بیشتر سرعتی شدن تحریک می کند تمرینات سرعتی است، شرط اول در تمرینات سرعتی استفاده و برخورداری از تکنیک خوب است. تمرینات سرعتی موقعی بیشترین کارایی را دارد که ورزشکار یک روز بعد از تمرینات سرعتی به استراحت بپردازد یا تمریناتی با شدت کمتر را اجرا کند (9).
1-2. بیان مسئله
کاراته یک نوع مبارزه ژاپنی است که در آن از دست و پا برای وارد کردن ضربات پر قدرت مشت و لگد استفاده می شود، کلمه کاراته به معنی دست خالی می باشد وفردی که تمرینات کاراته را انجام می دهد کاراته کا نامیده می شود، آزمودنی های این پژوهش کاراته کاران سبک شوتوکان می باشند که در این سبک قدرت پا با توجه به محل ضربه بالاترین مقدار قدرت را تولید می کند (45). این رشته به آمادگی جسمانی زیادی نیاز دارد وبه سطوح بیشینه قدرت، سرعت، توان و چابکی وابسته می باشد اجرای مهارتهای انفجاری مانند پریدن، جابه جایی، چرخش و واکنش های سریع وناگهانی از اهمیت ویژه ای بر خوردار می باشد طبق تحقیقات اولر1 (1991)به طور تقریبی 5/1تا 2 میلیون نفر از امریکائیها در این رشته ورزشی فعالیت می کنند، جیف و مینکوف2 (1998) گفته اند که 20درصد از این افراد را کودکان تشکیل می دهند(105).
آمادگی جسمانی، حاصل از تمرینات ورزشی است و تمرینات ورزشی، ضرورتی برای تندرستی عموم مردم است. با این وجود، آمادگی جسمانی فراتر از فراورده های تمرین است، ضمن اینکه تمرین به منظور حفظ و نگهداری آمادگی جسمانی لازم است ولی تمرین فقط متضمن فعالیت جسمانی نیست. تغذیه مناسب، استراحت کافی، ارزیابی سلامتی و عادات بهداشتی خوب همگی مکمل آمادگی جسمانی است(50). ورزشکارانی که از آمادگی جسمانی و حرکتی مناسب برخوردار نباشند نمی توانند تکنیک و تاکتیک مورد نظر مربی را به خوبی اجرا کنند، احتمالاّ تمرینات پلایومتریک بر عوامل حرکتی و جسمانی موثر است(2). مسئله مهم دیگر در ارتباط با تاثیرات هر کدام از شیوه های تمرینی بر عوامل آمادگی جسمانی وحرکتی افراد است ، هر یک از این تمرین ها می تواند به نوعی بر توان انفجاری و سرعت افراد اثر گذار باشد(3). توان و سرعت اساس اجرای خوب در بسیاری ورزش هاست و عوامل مختلفی مانند تمرین و نوع تمرین بر این عوامل تاثیر دارد(43). در بین روش های مختلف تمرینی، یکی از موثرترین آنها، به ویژه در ارتباط با توسعه قدرت، سرعت ودر نهایت توان ورزشکاران تمریناتی به نام پلایومتریک است(41). تمرینات پلایومتریک متشکل از تکنیک های ورزشی از رشته ورزشی می باشد که سبب افزیش میزان استحکام و تحریک پذیری می شود. محققان به این نتیجه دست یافتند که تمرینات در دوره زمانی مشخص سبب افزایش پرش طولی، سرعت، استحکام پاها، قدرت عضلات، افزایش میزان آگاهی حرفه ای، در انجام حرکات می گردد همچنین باعث افزایش میزان چالاکی شده (88،54،92،36،23). از طرفی دیگر نیز باعث کاهش صدمات در ورزشکاران می گردد، این تمرینات به عنوان یک روش نوین برای پیشرفت و موفقیت در عملکرد ورزشکاران می باشد(23). تمرینات پلایومتریک3 در اواخر دهه 1980 میلادی برای بالا بردن توانایی پرش و توان اندام تحتانی رواج پیدا کرد(33). که شکاف بین تمرینات سرعتی و قدرتی و همچنین برای تسهیل در فراخوانی واحدهای حرکتی می باشد(33،53). پلایومتریک مشتق از دو کلمه(پلایو)به معنای گسترده تر، وسیع تر و (متریک) به معنای اندازه گیری شده است(114). واژه پلایومتریک شاید واژه ی نسبتاّ تازه ای باشد اما ماهیت آن پدیده ی جدیدی نیست، ریشه این تمرینات به اروپای شرقی بر می گردد که در آنجا به عنوان تمرینات پرشی از آن نام برده می شود. واژه پلایومتریک توسط مربی ورزشی آمریکایی به نام فردویلت4 ابداع شد(32،25،74). در واقع تمرینات پلایومتریک به توسعه کل سیستم عصبی-عضلانی کمک می کند(36). و مجموعه ای از حرکات سریع و نیرومند است که شامل یک انقباض برون گرا و بلافاصله انقباض درون گرای قوی می باشد(36،42،2،13،65). تمرینات پلایومتریک برنامه های تمرینی ویژه ای برای ارتقاء توان انفجاری می باشد همچنین این نوع تمرینات، قدرت، نیروی انفجاری و سرعت را گسترش می دهد (74،25). برخی از متخصصان طب ورزشی و فیزیوتراپیست ها و مربیان بر این باورند که تمرینات پلایومتریک اصولا آسیب رسان هستند زیرا در این نوع تمرینات شدت کار بالا است و عضلات ومفاصل در معرض آسیب قرار می گیرند. ضرب دیدگی پاشنه پا، صدمات مینیسک زانو، تاندون، کشکک، فشردگی ستون مهره ها و انواع ترک های استخوانی از جمله آسیب هایی هستند که اگر فرد آمادگی مطلوبی نداشته باشد آن را تهدید می کند(36). بنابراین چون شدت این تمرینات بالا است نمی توان این گونه تمرینات را بر روی افراد غیر ورزشکار پیاده کرد(17). والری بوروزوف5 دونده سرعت روسی پیشرفت خود را مدیون تمرینات پلایومتریک می دانست وی در سال 1972 توانست مسافت 100 متر را در 10 ثانیه طی کند و مدال طلا را از آن خود کند(46). ظرفیت حرکت یا انتقال سریع یکی از عوامل مهم دیگر آمادگی جسمانی در بیشتر ورزشهاست، سرعت از نظر مکانیکی نسبت بین مکان وزمان بیان شده است، گنجاندن فعالیتهای سرعتی در تمرین برای آن دسته از رشته های ورزشی که سرعت در آنها عامل تعیین کننده به شمار می رود باعث افزایش شدت تمرین می شود. در نتیجه تمرینات سرعتی تقریبا نقش مهمی را در تمام ورزشها ایفا می کند (9،11). تمرین سرعتی در ورزش حرف اول را می زند و مزیت بزرگ یک ورزشکار این است که بتواند در کسری از ثانیه از رقیب خود امتیاز بگیرد. بدن برای سرعتی شدن نیاز به تمرینات سرعتی دارد، در عین حال یک برنامه سرعتی موثر می تواند در موفقیت ورزشکاران نقش مهمی داشته باشد، مثلا توانایی افزایش سرعت برای گرفتن یک توپ سرگردان در بسکتبال می تواند برنده و بازنده مسایقه را تعیین کند. متاسفانه بسیاری از افراد این برداشت را دارند که سرعت مادرزادی است و از طریق تمرین، قابل افزایش نیست و زمان کمی را به تمرینات سرعتی اختصاص می دهند. اما تجربه ثابت و تحقیقات نشان داده است که تمرینات سرعتی مناسب باعث افزایش سرعت می شود(7). افزایش سرعت نیز شامل بهبود کارایی و فراخوانی واحدهای حرکتی مناسبی است که به نوبه خود افزایش نیرو در عضلات را ارتقاء می بخشد(11).

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

1-3. اهمیت و ضرورت پژوهش
دامنه استفاده از روشهای مختلف تمرینی در ورزش بسیار گسترده است و استفاده از هر شیوه تمرینی اطلاعات خاص مربوط به آن تمرین را می طلبد و هر یک از روش های تمرینی برای تقویت فاکتورهای خاصی بکار گرفته می شوند(22). اجرای هر فعالیتی در حداقل زمان همواره مورد توجه بشر بوده است. توان از مهمترین عوامل آمادگی جسمانی است که در اغلب رشته های ورزشی نقش مهمی ایجاد می کند(39،59). ورزشکار در اجرای بهینه نیاز به مهارت و قدرت دارد که تمامی ورزش ها از اسکی روی یخ تا بسکتبال این دو خصوصیت را شامل می شوند (41). توان از مهمترین عوامل آمادگی جسمانی است که در اغلب رشته های ورزشی نقش مهمی ایجاد می کند(39،59). بسیاری از ورزش های انفرادی و تیمی که در آن ها به پریدن، ضربه زدن و سرعت نیاز است مقدار زیادی به توان انفجاری پاها بستگی دارد، مساله قابل توجه دیگر آن است که هر یک از برنامه های تمرینی، نیاز به امکانات ویژه ای دارند، بنابراین در صورت دسترس نبودن امکانات و تجهیرات می توان تمرین های پلایومتریک و سرعتی را جایگزین کرد (2). به طور کلی، آموزش تمرینات پلایومتریک به همراه تمرینات سرعتی باعث بهبود عملکرد عضلات، توان انفجاری و عملکرد ورزشی آنها نسبت به آموزش پلایومتریک معمولی می شود(115).
مروری بر پژوهش های انجام شده در این زمینه نشان می دهد که اکثر مطالعات پیشین بر غیر ورزشکاران یا رشته های ورزشی دیگر انجام شده است،(92،60،29). همچنین بر روی تمرینات ترکیبی (پلایومتریک- سرعتی) مطالعات زیادی انجام نگرفته است(90،51،2،53). بنابراین با توجه به مطالعات کمی که بر روی پسران کاراته کا در این زمینه صورت گرفته (49،42،16،35). تصمیم گرفته شد که تاثیر تمرینات ترکیبی (پلایومتریک- سرعتی) را بر روی قدرت ، سرعت، توان و چابکی بازیکنان کاراته مورد بررسی قرار دهیم تا به برخی از سوالات و ابهامات موجود در این زمینه پاسخ داده شود.
1-4. اهداف پژوهش
1-4-1. هدف کلی
بررسی تاثیر یک دوره برنامه تمرین ترکیبی بر قدرت، سرعت، توان و چابکی پسران کاراته کا.
1-4-2. اهداف جزئی
1. تاثیر یک دوره برنامه تمرین ترکیبی بر قدرت پسران کاراته کا.
2. تاثیر یک دوره برنامه تمرین ترکیبی بر سرعت پسران کاراته کا.
3. تاثیر یک دوره برنامه تمرین ترکیبی بر توان پسران کاراته کا.
4. تاثیر یک دوره برنامه تمرین ترکیبی بر چابکی پسران کاراته کا.
1-5. فرضیه های پژوهش
1. یک دوره برنامه تمرین ترکیبی باعث افزایش قدرت پسران کاراته کا می شود.
2. یک دوره برنامه تمرین ترکیبی باعث افزایش سرعت پسران کاراته کا می شود.
3. یک دوره برنامه تمرین ترکیبی باعث افزایش توان پسران کاراته کا می شود.
4. یک دوره برنامه تمرین ترکیبی باعث افزایش چابکی پسران کاراته کا می شود.
1-6. متغیرهای پژوهش
– متغیر مستقل: تمرینات ترکیبی (پلایومتریک-سرعتی)
– متغیر وابسته: قدرت، سرعت، توان و چابکی
1-7. روش پژوهش
جامعه آماری شامل 125 نفر از پسران کاراته کا 14 تا 18 ساله می باشد که 36 نفر از آنها را به صورت داوطلبانه در پژوهش شرکت دادیم و به طور تصادفی به دو گروه تمرینات عادی کاراته (18 نفر) و تمرینات ترکیبی (پلایومتریک-سرعتی) (18 نفر) تقسیم شدند و بعد ار 6 هفته تمرین، تاثیر تمرینات ترکیبی(پلایومتریک-سرعتی)، بر قدرت، سرعت، توان و چابکی آنها سنجیده شد. از کلیه آزمودنی ها اطلاعات مربوط به سن، قد و وزن آنها قبل از تمرینات ورزشی اندازه گیری شد.
1-8. نمونه آماری
این پژوهش از نوع میدانی و نیمه تجربی می باشد .به منظوردستیابی وشناخت از تمرینات ترکیبی (پلایومتریک – سرعتی) بر روی متغیرهای وابسته این پژوهش انجام شد. متغیرهای مورد پژوهش در دو مرحله پیش و پس از اعمال متغیرهای مستقل سنجیده شدند که بدین منظور 36نفر از پسران کاراته کا که در آکادمی کاراته شهر رشت مشغول به تمرین بودند را به عنوان آزمودنی به طور تصادفی به دو گروه مساوی، یک گروه تجربی و یک گروه شاهد تقسیم شدند. که گروه شاهد تمرینات عادی کاراته را انجام دادنند و گروه تجربی علاوه بر تمرینات عادی کاراته ،تمرینات ترکیبی( پلایومتریک_ سرعتی ) را به مدت 6 هفته و هر هفته 3 جلسه و با زمان تعیین شده 45 دقیقه انجام دادند. که ابتدا گروه تجربی 10 دقیقه گرم کردند، 30 دقیقه بدنه اصلی تمرین را انجام دادند و 5 دقیقه نیز شروع به سرد کردن کردند.
1-9. محدودیت های پژوهش
1-9-1. محدودیت های قابل کنترل پژوهش
– آزمودنی ها فقط ازآکادمی کاراته شهر رشت گزینش شدند.
– آزمودنی ها تنها جنس پسر بودند.
– آزمودنی هااز سلامت جسمانی برخوردار بودند.
– آزمودنی ها در گروه های سنی تقریبا یکسانی بودند.
– نوع تمرین برای افراد گروه تجربی ثابت و مشخص بود.
– زمان و تعداد جلسات تمرین منتخب یکسان بود.
– برای به حداقل رساندن خطا شکل درست حرکات آموزش داده شود.
1-9-2. محدودیت های غیر قابل کنترل پژوهش
– عدم کنترل دقیق فعالیت های بدنی روزانه آزمودنی ها
– عدم کنترل دقیق رژیم غذایی آزمودنی ها در طول دوره تمرین ها
– عدم کنترل شرایط روحی آزمودنی ها، به ویژه در زمان اجرای آزمون های اولیه و نهایی.
1-10. تعریف واژه ها
– تمرینات پلایومتریک : تمرینات پلایومتریک کشش سریع عضله به همراه کوتاه شدن آن عضله است . پلایومتریک شیوه ای است برای توسعه توان انفجاری که عنصر مهمی در بیشتر فعالیتهای ورزشی محسوب می شود(41،114،49). که تمرینات پلایومتریک در این پژوهش شامل انواع لی لی کردن و پرش ها می باشد.
– تمرینات سرعتی : در اصطلاح زمان واکنش، فراوانی حرکت در واحد زمان و سرعت انتقال در طول مسافت معین را در بر می گیرد که همبستگی بین این سه عامل، عملکرد سرعت لازم در فعالیت های ورزشی را ارزیابی می کند(28،9،60،88). این تمرینات در این پژوهش شامل بالا رفتن از پله های ورزشگاه، انواع دوی سرعت و قدم روی نظامی می باشد.
– تمرین ترکیبی : در این روش الویت با تمرینات پلایومتریک بود. ابتدا تمرینات پلایومتریک و بعد با فاصله 3 تا 4 دقیقه تمرینات سرعتی را اجرا شد. حجم تمرینات پلایومتریک نسبت به تمرینات سرعتی بیشتر بود.
– قدرت : توانایی یا ظرفیت یک عضله یا گروه عضلانی، برای اعمال حد اکثر نیرو علیه یک مقاومت است که با افزایش سن، رشد و نمو کودکان و نوجوانان، قدرت عضلانی آنها افزایش پیدا می کند(28،56).
– سرعت : قابلیت فرد در جلو راندن یا حرکت دادن تمام یا بخشی از بدن در فضا در کوتاه ترین زمان ممکن. بر خلاف باورهای عمومی، سرعت کیفیتی کاملا ویژه و تخصصی است(28).
– توان : به ترکیب موثری از قدرت و سرعت است که به منابع انرژی بستگی دارد. در کل به بکارگیری حداکثر نیرو درحداقل زمان گفته می شود. از این رو بهبود هر یک از عوامل قدرت یا سرعت موجب افزایش توان می شود به عبارت ساده تر قابلیت به کارگیری قدرت در سرعت تعریف شده است(28،103).
– چابکی : توانایی تغییر سریع مسیر حرکت همراه با حفظ تعادل و درک موقعیت که این عامل به سایر عواملی چون قدرت، سرعت، استقامت، تعادل و مهارت بستگی دارد(28،107،92).
– پسران کاراته کا : در این پژوهش به پسران آکادمی کاراته شهر رشت گفته می شود که حداقل 3 جلسه در هفته و هر جلسه 60-90 دقیقه فعالیت بدنی داشته باشند.
2-1. مقدمه
پیشرفت روز افزون علوم ورزشی در سال های اخیر چشمگیر بوده و آمادگی جسمانی و حرکتی نیز به عنوان بخش مهمی از این پیشرفت ها، از تنوع و تغییر و توسعه به دور نبوده است. انجام تمرینات خاص برای رسیدن به آمادگی مطلوب در رشته های ورزشی و همچنین در بحث تندرستی عمومی اهمیت ویژه ای دارد. از بین این عوامل آمادگی جسمانی، توان عاملی مهم در موفقیت ورزشکاران محسوب می شود (114).
برای هر پژوهشی ارائه زمینه هایی که به تبیین بهتر موضوع کمک نماید یک ضرورت اجتناب ناپذیر است از این رو بررسی سوابق پژوهشی توجیه کننده کار پژوهش گر و نشان گر کاستی و ابهامات موجود در موضوع پژوهش است.
2-2. تاریخچه تمرینات پلایومتریک
در سال 1957 فردی به نام فرد ویلت دونده قدیمی المپیک دوره ای از تمرینات پلایومتریک را در ایالت متحده مورد استفاده قرار داد پذیرش این نوع تمرینات از سوی مربیان امریکا به کندی انجام می شد زیرا عده ای معتقد بودند که تمرینات پلایومتریک اجرای اصلی ورزشکاران را به تاخیر می اندازد و ورزشکاران پس از انجام این تمرینات به زمان زیادی برای بازیافت نیاز دارند و عده ای هم نحوه استفاده از این تمرینات را به خوبی درک نمی کنند(41).

انگیزه و دلایل پذیرش رسمی این روش به عنوان فنی سودمند در افزایش توان انفجاری ابتدا از موفقیتهای ورزشکاران روسی و اروپای شرقی در زمینه دو میدانی در اواسط دهه60 آغاز شدح.ورخوشانسکی6 مربی روسی که پدر تمرینات پلایومتریک معروف شده است نخستین کسی بود که در اواخر دهه 1960 اظهار داشت که ورزشکاران می توانند توانایی پریدن و سرعت خود را از طریق حرکات پرشی بهبود بخشد (114). واژه پلایومتریک در تمرین هایی که ریشه در اروپا داشته شناخته شده و ابتدا در سال 1966 در متون تدریسی زایورسکی7 دیده شده است (108). کلمه پلایومتریک بر گرفته از دو کلمه پلایو به معنای بزرگتر و کلمه متریک به معنای اندازه گیری می باشد. در سال 1970 این تمرینات پرشی در ورزشکاران اروپای شرقی توسعه زیادی داشته ودر رویدادهای ورزشی از آن به عنوان توان یاد می کردند (12،96).
والری بوروزوف دونده سرعت روسی پیشرفت خود را مدیون تمرینات پلایومتریک می دانست وی در سال1972 توانست مسافت 100 متر را در 10 ثانیه طی کند و مدال طلا را از ان خود سازد (46). کن فورمن8 سر مربی تیم ملی دو میدانی زنان امریکا عامل برتری ورزشکا حرفه ای خود ترزااسمیت9 در پرش ارتفاع ، ماراتاواستون10 در پرش طول و کارین اسمیت11 در پرتاپ نیزه را که دارای عناوین قهرمانی جهانی المپیک هستند شرکت در تمرینات متفاوت با تاکید بر تمرینات پلایومتریک عنوان کرده است(40). گیوژیوسکی12 مجارستانی رکورد دار پرتاب چکش، تمرین هایی مانند لی لی، پرش از روی مانع و گام جهشی را جهت بهبود توان انفجاری پای خود به کار می برد و مهم تر آنکه تمرین های پلایومتریک توسط قهرمانان استقامتی نیز به کار گرفته شد و نتیجه خوبی نیز به بدست آمد. در دو دهه اخیر تمرین های پلایومتریک مورد توجه مربیان اکثر رشته های ورزشی تیمی و انفرادی قرار گرفته است (114).
2-3. تعریف تمرین پلایومتریک
تمرینات پلایومتریک حرکات سریع و پر توانی است که شامل کشش عضله و فعال ساختن چرخه کشش – کوتاه شدن به منظور یک انقباض درون گرای قوی است (110). تمرینات پلایومتریک حرکات پرشی را در بر می گیرد که با پائین آوردن سریع مرکز ثقل بدن از موقعیت ایستاده و یا یک سطح بلند شروع می شود و بلا فاصله با پرشی که ورزشکار سعی می کند به بیشترین ارتفاع یا مسافت دست یابد، دنبال می شود(117). در یک تعریف عملیاتی، پلایومتریک فعالیتی سریع و قدرتمند است که با استفاده از یک حرکت کششی و سریع که محرک رفلکس کششی است – اجرا می شود (101). هدف از تمرینات پلایومتریک تمرین دادن سیستم عصبی برای واکنش سریع به افزایش طول عضله، همراه با کوتاه شدن سریع همان عضله با حداکثر نیرو می باشد. موفقیت در تمرینات پلایومتریک بر اساس بکارگیری مستمر خاصیت الاستیکی و خاصیت بازتاب کشیدگی عضله می باشد (41). تمرین پلایومتریک برنامه تمرینی ویژه ای است برای ارتقاء توان انفجاری. این نوع تمرین حداکثر قدرت، نیروی انفجاری و سرعت را گسترش می دهد. در شرایط ورزشی برخی ورزشکاران زمان کافی برای رسیدن به حداکثر سرعت و قدرت را به طور همزمان در اختیار ندارند، زیرا همزمان رسیدن به حداکثر قدرت یا حداکثر سرعت بین 5 تا 10 ثانیه می باشد. بنابراین مهم ترین نکته در اجرای کار پلایومتریک تولید حداکثر نیروی ممکن در حداقل زمان است. اگر این موضوع را یک هدف در نظر بگیریم، تمرین های پلایومتریک نقش اساسی در برنامه های تمرینی برای مبتدیان و ورزشکاران خواهد داشت(74).
در مجموع تعاریف متعددی برای تمرینات پلایومتریک وجود دارد، دونالد ا . چو13 پلایومتریک را روش تمرینی معرفی کرد که ورزشکاران در انواع ورزش ها استفاده می کنند تا قدرت و توان انفجاری خود را بالا ببرند (63). به طور کلی دو سازگاری مکانیکی و نوروفیزیولوژیکی بر کارایی تمرینات پلایومتریک اثر می گذارند، این تمرینات می توانند در بهبود اجرای پرش عمودی، شتاب توان عضلانی پا، افزایش آگاهی مفاصل و گیرنده های عمقی مفید باشند (107).
2-4. مبانی نوروفیزیولوژیکی تمرینات پلایومتریک
اساس فرایندهای حرکتی ارادی و غیر ارادی درگیر در تمرینهای پلایومتریک اصطلاحا بازتاب کششی نامیده می شود وگاهی تحت عنوان بازتاب دوک عضلانی یا بازتاب کششی ماهیچه ای (میوتاتیک)14 نیز خوانده می شود. این دستگاه دوکی و بازتاب کششی هر دو از عناصر مهم سیستم عصبی هستند که کنترل همه جانبه حرکتهای بدن را به عهده دارند. حرکات پلایومتریک بر انقباض بازتابی تارهای عضلانی استوارند که در نتیجه ی، اعمال فشار سریع و کششی همین تارهاست که قابلیت پاسخ دهی به تغییرات طولی تارهای عضلانی را هم از نظر اندازه و هم سرعت دارد(76).
نوع دیگری از گیرنده های کششی اندام وتری کلژی هستند که در تاندونها قرار داشته و به تنشهای شدیدی که در نتیجه ی انقباضات قوی و یا کشش عضلات به وجود می آیند پاسخ می دهند. از میان این دو گیرنده، احتمالا دوک عضلانی در حرکات پلایومتریک از اهمیت بیشتری برخوردار است. هر دو گیرنده ی حسی به شکل بازتابی عمل می کنند. علی رغم اینکه دریافت حسی هیچ یک از این دو به یکدیگر ارتباطی ندارد، با این حال هر دو مقدار بسیار زیادی از این اطلاعات را از طریق طناب نخاعی ارسال می کنند و از همین رو به عنوان عناصر بسیار مهمی در کنترل حرکتی همه جانبه ای که توسط سیستم عصبی مرکزی صورت می گیرد، محسوب می شوند (114).
2-4-1. بازتاب کششی (میوتاتیک)
پاسخی به میزان کشش عضله و سریع ترین بازتاب ها در بدن انسان است. چون گیرنده های حسی در عضلات، مستقیما با سلول های نخاع شوکی ارتباط دارد و پاسخ آن جهت انقباض به سمت تارهای عضلانی برگشت داده می شود (49). واژه های گوناگونی برای بیان و توصیف مراحل بازتاب کششی پیشنهاد شده است، دونالد ا . چو در سال 1983 کشش سریع تارهای عضلانی را قبل از انقباض عضله به عنوان مرحله اکسنتریک و دوره زمانی کوتاه بین شروع این مرحله و مرحله انقباض بازتابی عضله را به عنوان مرحله توقف و خود انقباض را به نام مرحله کانسنتریک نامید (15).
بازتاب کششی سه جزء اصلی دارد:
1. دوک عضلانی، گیرنده حسی درون عضله است که به کشش پاسخ می دهد.

دسته بندی : پایان نامه ها

پاسخ دهید