مذاکرات پیش از امضای کنوانسیون وین

 

شورای حکام برنامه سازمان ملل متحد برای محیط زیست در سال 1981 گروه کاری ویژه ای[1] متشکل از متخصصین حقوقی و فنی تشکیل دارد تا پیش نویس کنوانسیونی بین المللی در مورد حفاظت از لایه ازون تهیه کننده به نحوی که متخصص های علمی، اقتصادی، فنی و حقوقی باشد اعضای این گروه مرکب بودند از 24 نفر شامل نمایندگان دولت ها مطالبات رسمی محیط زیست و حقوقدان که برای مدت 3 سال تحت نظارت برنامه سازمان ملل متحد برای محیط زیست کار می کردند آن زمان تصور می شد توافق در مورد رژیمی حقوقی برای حفاظت از لایه ازون که متضمن ابعاد فوق باشد غیر ممکن است.

گروه کاری کار خود را از ژانویه 1982 آغاز نموده و در اکتبر 1983 اولین پیش نویس کنوانسیون حفاظت از لایه دان را تهیه کرد در نشستهای گروه کاری دو گروه برجسته حضور فعال داشتند: گروه اول دولت های عضو جامعه اقتصادی اروپا بودند که پیشنهاد می کردند برای تولید کلوروفلوروکربن ها سقف تعیین شده و مصرف غیر ضروری کلوروفلوروکربن ها به سقف تعیین شده و مصرف غیر ضروری کلوروفلوروکربن ها به میزان 30% کاهش یابد و گروه دوم شامل تورنتو ، ایالات متحده، فنلاند ، نروژ و سوئد که گروه تورنتو نامیده می شد. پیشنهاد می کردند مصرف غیر ضروری کلوروفلوروکربن ها بعنوان اسپری متوقف شود.[2]

آراء میان گروه های یاد شده در موضوعات مختلف مانع از آن شده که گروه کاری بتواند فراتر از تعهدات کلی به توافقی در مورد کنترل تولید و مصرف کلوروفلوروکربن ها دست یابد دستاورد گروه کاری، پیش نویس کنوانسیون حفاظت از لایه ازون و یک پروتکل بود مدیر وقت اجرایی برنامه سازمان ملل متحد برای محیط زیست، مصطفی تولیا به موجب بند 4 بخش اول تصمیم 14/12 مصوب 28 مه 1984 شورای حکام برنامه سازمان ملل متحد برای محیط زیست[3] کنفرانس نمایندگان تام الاختیار در مورد لایه ازون را تشکیل داد. کنفرانس با حمایت اطریش از 28 تا 22 مارس 1985 تشکیل جلسه داد. از همه دولت ها دعوت شد که در آن شرکت کنند اما فقط 37 دولت به عنوان شرکت کننده[4]و 7 دولت بعنوان ناظر[5] در آن شرکت نمودند.[6] در زمره اقداماتی که در دستور کار کنفرانس قرار داشتند بررسی پیش نویس کنوانسیون حفاظت از لایه ازون و ضمائم متنی آن بررسی گزارش گروه کاری ویژه متشکل از متخصصین حقوقی و فنی برای تنظیم پیش نویس پروتکل راجع به کلوروفلوروکربن ها تصویب کنوانسیون و در صورت لزوم سایر اسناد، تصویب سند نهایی کنفرانس، امضای اسناد نهایی بود.[7]

در این کنفرانس اعضای شرکت کننده فقط درخصوص امضای کنوانسیون به توافق رسیدند. اما در مورد اعضای پروتکل به نتیجه نرسیدند. یکی از دلایل عدم امضای پروتکل این بود که وقتی که کنوانسیون برای امضا گشوده شد فشار افکار عمومی برای تنظیم قواعد کم شده بود.

[1] – Ad hoc working Group

-[2]  بجاست ذکر شود که مواضع هر دو یک از این دو گروه اساساً مبتنی بر توان و منافع اقتصادی آنها بود.

See diane m. Doolittle .pp.419-120;Peter h .sand protecting the ozone layre :the vienna convention is adopted (1985),pp.40-41.                                                                                                                                                                        

[3]http://www.unep.org/law/PDE/UNEPEnv-law Guide and princ n 06.

[4] – کشورهای شرکت کننده عبارت بودنداز: الجزیره، آرژانتین، استرالیا، اطریش، بلژیک، برزیل، جمهوری سوسیالیست بلاروس شوروی، کاندا، شیلی، دانمارک، مصر، فیلاند، فرانسه، جمهوری فدرال آلمان، یونان، ایرلند، ایتالیا، ژاپن، لوکدامبورگ، مراکش، هلند، نیوزلند، نیجریه، نروژ، یرو، فلیپین، سنگال، اسپانیا، سوئد، سوئیس، جمهوری سوسیالیست اوکراین شوری، اتحادیه جماهیر سوسیالیست شوروی، انگلیس و ایرلند شمالی، ایالات متحده آمریکا، ونزوئلا.

[5] – کشورهای ناظر عبارت بودند از: بلغارستان، چین، اکوادور، اندونزی، تونس، اروگوئه، ویوگسلاوی

[6] – سازمان جهانی هواشناسی ، جامعه، اقتصادی اروپا، سازمان همکاری و توسعه اقتصادی ، شورای فدراسیون تولید کنندگان مواد شیمیایی اروپا، اتاق بازرگانی بین المللی، و چند سازمان و فدراسیون دیگر نیز بعنوان ناظر حضور داشتند.

[7] – کنفرانس طبق ماده 16 سند نهایی 3 قطعنامه را تصویب کرد که همه پیوست این سند بوده و عبارتند از: قطعنامه مربوط به ترتیبات سازمانی و مالی، قطعنامه مربوط به پروتکل راجع به کلوروفلوروکربن ها و قدردانی از اطریش (میزبان کنفرانس)

لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه:

بررسی سازوکار اجرایی و نظارتی رژیم حقوقی بین المللی حفاظت از لایه ازن