کنوانسیون سازمان بین المللی آب نگاری (هیدروگرافی)

   سازمان بین‌المللی هیدروگرافی[1] در ژوئن ۱۹۲۱ پس از برگزاری یک کنفرانس بین‌المللی که بنا به دعوت اداره دریانوردی انگلستان در لندن تشکیل شد، پایه‌گذاری گردید. مقر این سازمان شهر موناکو است و هر پنج سال یک بار اجلاسی متشکل از هیأت‌های عضو تشکیل می‌دهد و جمهوری اسلامی ایران نیز یکی از اعضای آن است. سازمان بین‌المللی هیدروگرافی، یک سازمان تخصصی مشورتی است و در ادارات هیدروگرافی کشورهای عضو هیچگونه مداخله‌ای ندارد و کشورهای عضو در امور مربوط به نقشه‌برداری و ترسیم آب‌های دریایی خود دارای استقلال کامل هستند. اهداف این سازمان عبارت است از:

  • هماهنگ کردن فعالیت‌های هیدروگرافی (آب‌نگاری و نقشه‌برداری دریایی) بین کلیه کشورهای عضو به منظور تقویت ایمنی دریانوردی
  • یکنواخت کردن نقشه‌های دریایی
  • اتخاذ روش‌های موثر و قابل اعتماد جهت انجام بررسی‌های هیدروگرافی
  • توسعه و پیشرفت علوم مربوط به هیدروگرافی و تکنیک‌های اقیانوس‌شناسی
  • تبادل اطلاعات فنی از طریق انتشار بولتن‌ها و سایر نشریات علمی

کنوانسیون مربوط به سازمان بین المللی هیدرونگاری مشتمل بر یک مقدمه و 23 ماده و یک آئین نامه عمومی و یک آئین نامه مالی است که در سال 1967 میلادی از طرف نهمین کنفرانس بین المللی دفتر آبنگاری تصویب گردید. اثر تصویب کنوانسیون مربوط به سازمان بین المللی هیدروگرافی دولتهای شرکت کننده ایجاد دفتر بین المللی هیدروگرافی با تکمیل نمودن نقشه ها و مدارک دریایی به منظور به وجود آوردن امنیت و ایجاد تسهیلات بیشتر در امر کشتیرانی در جهان و ادامه همکاری در زمینه هیدروگرافی، بر اساس بین الدول می باشد. مقر سازمان در موناکو می باشد. این کنوانسیون در سال 1347 در مجلس سنای ایران به تصویب رسید.[2]

2-2-2-2-کنوانسیون بین المللی منع گسترش سلاحهای هسته ای (پیمان N.P.T)

    پیمان بین المللی منع گسترش سلاحهای هسته ای[3] مشتمل بر یک مقدمه و یازده ماده است که در سال 1348 به تصویب مجلس سنا ایران رسیده است. با توجه به ویرانی هایی که یک جنگ هسته ای برای بشریت به بار خواهند آورد و نتیجتا لزوم مجاهدت همه جانبه در دفع خطر یک چنین جنگی و اقدام در راه حفظ امنیت مردم و اینکه گسترش سلاحهای هسته ای خطر جنگ هسته ای را شدیدا افزایش خواهد داد، با رعایت قطعنامه های مجمع عمومی ملل متحد که خواهان انعقاد موافقتنامه ای به منظور جلوگیری از اشاعه بیشتر سلاحهای هسته ای است، می توان امنیت جهانی را گسترش داد. اصل تضمین موثر جریان مواد خام و محصولات شکافتنی مخصوص از طریق استفاده از آلات و سایر روش های فنی در بعضی از نقاط در محدوده سیستم اقدامات تامینی آژانس بین المللی انرژی اتمی از آثار تصویب این معاهده است و با تایید این اصل که فوائد حاصل از استفاده های صلح جویانه از فناوری هسته ای از جمله کلیه فرآورده های فرعی ناشی از تکنولوژی که دول مجهز به سلاحهای هسته ای ممکن است از بسط ادوات انفجاری هسته ای به دست آورند بایستی برای مقاصد صلح جویانه بوده و در دسترس کلیه طرفهای این پیمان اعم از دولی که مجهز به سلاحهای هسته ای باشند که تعهد کشورهای هسته ای نیز بر پایان بخشیدن به مسابقات تسلیحات هسته ای و نیز انعقاد یک معاهده خلع سلاح عمومی که شامل خلع سلاح هسته ای نیز می شود، است.[4] اثر زیانبار سلاح اتمی به قدرت تخریبی و کشتار انسانی آن منحصر نمی شود و اثرات بسیار منفی و غیر قابل جبرانی بر محیط زیست بار می نماید. برجای ماندن زمین سوخته و محیط آلوده به مواد رادیواکتیو، تمام موجودات زنده و غیر زنده (آب و هوا، خاک) را تحت تاثیر قرار می دهد و موجب می شود تا صدها سال محیط زیست به شرایط اولیه باز نگردد و ایجاد بیماریهای سرطانی استخوانی، ژنتیکی، پوستی و ریوی را به همراه خواهد داشت.[5]

[1] . International  Hydrographic Organization

[2] . http:// www.doe.ir/portal/ghavanin

[3] . Treaty on the non proliferation of nuclear weapons -1968

[4] . http://www.dad-law.blogfa.com/post-2920aspx.

[5] . http://www.ghavanin.ir/index.asp

لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه:

توانمندسازی کنوانسیون های زیست محیطی در گستره اکوسیستم های آبی از دیدگاه حقوق بین الملل محیط زیست